У красавіку 1986-га жыццё ў іх вёсцы Ільічы здавалася непарушным: Вера Гаўрылаўна працавала кухарам у школе, муж — Пётр Іванавіч — токарам у калгасе. Сям'я мела свой дабратны дом, муж і жонка выхоўвалі дваіх дзяцей, будавалі планы на будучыню, не падазраваючы, што іх звыклы свет хутка згарыць у нябачным агні радыяцыі.

Першыя дні пасля аварыі Вера Гаўрылаўна ўспамінае з цяжкім пачуццём нявызначанасці. «Спачатку, — кажа яна, — мы не падазравалі пра бяду, якая прыйшла ў наш дом, жылі звычайным жыццём. Звычайныя сельскія клопаты, вясновае сонца — здавалася, нішто не можа парушыць гэты спакой. Трывога пасялілася ў душы, калі па дарозе, уздымаючы пыл, пацягнуліся калоны цяжкай тэхнікі. Менавіта тады прыйшло ўсведамленне, што здарылася нешта страшнае…»

Першымі эвакуіравалі дзяцей, спачатку адвезлі ў адзін з лагераў Гомельскага раёна, затым – у Мінскую вобласць, адкуль пазней іх забраў у Дразды дзядзька, Васіль Іванавіч Грыб, чыя сям'я, ратуючыся ад бяды, знайшла тут новы прычал. Вера ж Гаўрылаўна з мужам засталіся ў Ільічах. Яна па-ранейшаму працавала ў сталоўцы, карміла цяпер ужо супрацоўнікаў міліцыі, якія неслі тут свой вахту.

«Нашу вёску эвакуіравалі ў 30-кіламетровую зону 10 чэрвеня, — расказвае Вера Гаўрылаўна, — мы жылі на новым месцы, але муж па-ранейшаму ездзіў на працу ў наш калгас, дзе ішла нарыхтоўка кармоў. Я часта наведвалася з ім у вёску дадому, каб прапалоць кветкі, атруціць жукоў на бульбе, думала, што хутка вернемся». Тады ўсе верылі, што гэта ненадоўга, што ўсё выправіцца і людзі вернуцца ў свае дамы.

Сям'я зноў сабралася ў Драздоўскім сельсавеце толькі да восені. Неўзабаве атрымалі кватэру, дзеці пайшлі ў школу, бацькі – на працу. Прырода бяшанковіцкага краю і душэўнасць мясцовых жыхароў дапамаглі канчаткова пусціць карані. І тое, што здавалася часовым прыстанішчам, стала домам назаўжды.

У Драздоўскім сельсавеце Вера Гаўрылаўна, якая, як і ўжо нябожчык-сужэнец, мае статус ліквідатара аварыі на Чарнобыльскай АЭС, 33 гады ўзначальвала мясцовае аддзяленне сувязі, у тым ліку пяць гадоў – пасля выхаду на заслужаны адпачынак. Пётр Іванавіч працаваў токарам у калгасе, аператарам на ачысных збудаваннях. Абодва па праву заслужылі шчырую павагу мясцовых жыхароў.

Але праца была толькі часткай яе служэння людзям. Нягледзячы на хваробы і ўзрост, Вера Гаўрылаўна не губляе аптымізму і застаецца душой Драздоўскага сельскага клуба, з'яўляецца актыўнай удзельніцай мастацкай самадзейнасці. На мінулае 8 Сакавіка, напрыклад, разам з мясцовымі артыстамі ездзіла па вёсках, каб парадаваць песнямі жыхароў глыбінкі, а цяпер ужо рыхтуецца да Дня Перамогі.

Заўзятая кветачніца, яна і сёння вырошчвае расаду, каб упрыгожыць вуліцу каля дома, трымае агарод і невялікую гаспадарку. На Гомельшчыну ехаць ужо няма да каго — блізкія пайшлі, а здароўе не дазваляе далёкіх паездак, але жанчына не сумуе.

«Людзей, — кажа, — жыццё люблю. Прыемна рабіць дабро іншым. А песня дапамагае жыць, падымае настрой, гэтым і падсілкоўваюся».

Сёння яе свет – гэта яе сям'я: дзеці і чацвёра ўнукаў. Сын Іван і дачка Марына жывуць і працуюць у Бешанковічах, сталі яе гордасцю і апорай на гэтай зямлі, а бешанковіцкі край — па-сапраўднаму родным месцам, дзе любоў да людзей і невычэрпная энергія гэтай выдатнай жанчыны працягваюць дарыць святло і цяпло навакольным.

"Зара"