Даведаліся, як працуецца маладым культработнікам Бешанковіцкага раёна

Другая нядзеля кастрычніка — дзень, калі віншаванні прымаюць людзі мастацтва. Гэта акцёры і рэжысёры, мастакі і паэты, музейныя і бібліятэчныя работнікі, кампазітары і выкладчыкі мастацтваў… Словам, людзі, чыя дзейнасць знаходзіцца на скрыжаванні традыцый, натхнення і грамадзянскай місіі.

Тыя, хто захоўвае культурную ідэнтычнасць нацыі. Сёлета гэты дзень — 12 кастрычніка.

Бешанковіцкая зямля славіцца талентамі, некаторыя з іх квітнеюць у тандэме вопыту і маладосці, бо тут значная ўвага надаецца пераемнасці пакаленняў. Напярэдадні прафесійнага свята сустрэліся з маладымі прадстаўнікамі культурнай сферы рэгіёна. Даведаліся, якім быў іх шлях у прафесію.
Удзельніца народнага ансамбля народнай песні «Весялуха», кіраўнік дзіцячага ўзорнага ансамбля фалькстылю «Звоніца» Варвара Шыпуля — мясцовая, з Бешанковіч.

«Я з дзяцінства была захоплена музыкай, грала на фартэпіяна, пазней сэрцам завалодала флейта. Таму мой прафесійны выбар быў усвядомленым, — пачала сваю аповяд Варвара. — Любоў да музыкі прывіла бабуля, яна спявала ў царкоўным хоры, грала мне нешта на фартэпіяна, а я спявала. Трывалую класічную базу даў Наваполацкі дзяржаўны музычны каледж. Кар'еру пачала ў Полацку, у агульнаадукацыйнай школе з музычным ухілам. Гэтыя два гады сталі каштоўным вопытам, дзе я навучылася не толькі перадаваць веды дзецям, але і дзяліцца з імі сваёй любоўю да мастацтва, бачыць іх першыя поспехі і радавацца разам з імі.

Пасля невялікага перапынку, які дапамогчы пераасэнсаваць свае мэты і набрацца новых сіл, я з радасцю вярнулася да любімай справы. З сакавіка гэтага года з'яўляюся часткай каманды раённага цэнтра культуры. Гэта новы і вельмі цікавы этап у жыцці, які адкрывае для мяне іншыя грані працы ў сферы мастацтва — ужо з больш шырокай, разнастайнай па ўзросту аўдыторыяй.

Лічу, што музыка і мастацтва – не прадмет ці захапленне, гэта мова душы. Мне заўсёды хацелася быць не проста музыкантам, а менавіта правадніком у гэты дзіўны свет. Я адчувала ў сабе жаданне і патрэбу дзяліцца эмоцыямі і натхненнем. Мая прафесія дазваляе рабіць гэта кожны дзень, і ў гэтым яе галоўная каштоўнасць для мяне.

Цяпер асноўная задача — максімальна пагрузіцца ў працу РЦК, актыўна ўдзельнічаць у праектах і мерапрыемствах, стаць паўнавартаснай і карыснай часткай гэтай дружнай каманды, дзе мы ўсе, нягледзячы на ​​вопыт і ўзрост, на роўных. У будучыні планую працягваць развівацца ў сферы, магчыма, асвойваць новыя напрамкі. Напрыклад, ужо працую з ШІ, дзякуючы якому пачынаюць стварацца цікавыя творы для «Звоніцы».

Прыкладам для самаўдасканалення заўсёды была аднагрупніца, захапляла яе энергія і ўменне імправізаваць, гэта матывавала і мяне да дзеяння. У дзяцінстве любіла голас Паліны Гагарынай. Тут жа натхняльнік, матыватар і генератар ідэй – Ірына Ігараўна Паўлоўская. Заваявала і вакальнае майстэрства Вольгі Аляксандраўны Сергіенка».

Творчасць – гэта не прафесія. Гэта лад жыцця. Гэта спосаб знаходзіць радасць у самым працэсе і дзяліцца гэтай радасцю з іншымі. Такім з'яўляецца жыццёвае крэда Варвары Шыпуля.

***

«Працаўнікі культуры – гэта сувязуючае звяно паміж мінулым, сучаснасцю і будучыняй, – лічыць культраспартоўца РЦК Вераніка Галаўнёва. – Яны фарміруюць грамадскае ўспрыманне, спрыяюць умацаванню ідэнтычнасці, ствараюць нагоду для гонару і пазнавання сябе. Я заўсёды хацела звязаць жыццё з творчасцю. Скончыла мастацкую школу, марыла быць мастаком, але ў нейкі момант (можа, гэта быў уплыў шматлікіх мерапрыемстваў, конкурсаў, дзе мы, дзеці, выступалі на школьнай сцэне) захацела асвоіць прафесію акцёра. Чаму б і не? Бо ў дзяцінстве падабалася выходзіць на сцэну, прымяраць ролі тых ці іншых персанажаў. Атрымлівалася нядрэнна, па ацэнках педагогаў. Стала рыхтавацца да экзамену.

Спецыяльнасць «Акцёрскае мастацтва» асвоіла ў Віцебскім дзяржаўным каледжы культуры і мастацтваў. Пасля вучобы хацелася вярнуцца на радзіму (родам я з Астроўна), пра гэта думала загадзя, таму і ўзяла мэтавае накіраванне. Летась улілася ў шэрагі дружнага калектыву раённага цэнтра культуры».

Вераніка арганізуе мерапрыемствы для дзяцей, гульнявыя праграмы, свае веды і ўменні – як пісьменна гаварыць і трымацца на сцэне, імправізаваць, адчуваць аўдыторыю і ствараць непаўторную атмасферу – перадае дзецям (а іх 13 чалавек, усе – розных узростаў, з 1 па 9 класы), што два разы на тыдзень прыходзяць займацца да яе ў акцёрскую студыю «Галаваломка». Акрамя таго, паспяхова выступае ў ролі вядучага. Свой майстэрства прадэманстравала на абласным конкурсе «Я – вядучы!», дзе заваявала 3-е месца. Характэрна, што сярод родных няма прадстаўнікоў гэтай сферы.

«Сям'я не адразу прыняла мой выбар, але падтрымала. Душа ляжала да мастацтва, я адчувала, гэта маё. Як аказалася, інтуіцыя не падвяла, – адзначае Вераніка. – Гэтая прафесія патрабуе шмат эмоцый і сіл, таму будзь гатовы прысвячаць сябе ёй без астатку. Калі бачыш сябе ў чымсьці іншым – не звязвай жыццё з мастацтвам.

Каледж даў мне многае. Самае галоўнае – вопыт і адчуванне свабоды. Ты робіш тое, што падабаецца, і менш думаеш пра чужое меркаванне. А бо менавіта праз творчасць, асвету і мастацтва і фарміруецца нацыянальная ідэнтычнасць. Лічу, мне пашанцавала з выбарам сферы дзейнасці. Кажуць, самая лепшая праца – хобі, за якое яшчэ і плацяць грошы. На пачатку жыццёвага шляху я ўжо паспела палюбіць гэтую прафесію».

***

Гукаператар Аліна Лейчанка – з спяваючай сям'і, толькі вось лёс не адразу прывёў дзяўчыну ў культуру, хоць, яшчэ будучы ў садку, яна займалася балетам, марыла граць на фартэпіяна. Сем гадоў вучылася ў музычнай школе. Планавала стаць настаўнікам харавога вакалу, але асвоіла прафесію сакратара, аператара ЭВМ 7 разраду.

«Першыя крокі ў прафесію рабіла ва Ушачах, пасля адпрацоўкі вярнулася на радзіму (сама я са Вярхоўя), – дзеліцца сваёй гісторыяй Аліна. – Гэта было ў 2024-м, у Свечы тады на 0,5 стаўкі патрэбен быў культработнік, я думала пагадзіцца, але тут прапанавалі працу на поўную стаўку загадчыцы клуба ў Ржаўцы. Праз некаторы час – цяперашнюю пасаду ў РЦК. Сёлета паступіла ў каледж культуры і мастацтваў, каб вывучаць арганізацыю вольнага часу».

Першы год працы – і яна спявае. Бо ёсць з каго браць прыклад: выступалі на сцэне дзядуля і трое яго сыноў, у іх нават гурт свой быў. Бабуля ж любіла з ім танцаваць кадрыль і польку, а мама аднойчы выступіла на радыё – спявала і акампаніравала сабе на гітары. За гады вучобы спеўны талент Аліны расквітнеў яшчэ больш, майстэрства ўдасканальвалася, бо яна займалася ў моладзевым цэнтры і прымала актыўны ўдзел у грамадскім жыцці каледжа, у прыватнасці, канцэртнай дзейнасці.

«На сцэне – ты каралева. Гэтыя словы – мая падтрымка, настрой перад выступленнем, паўтараю іх – і сыходзіць хваляванне, з'яўляецца агеньчык у вачах. Мы ж закліканы ствараць людзям свята, – кажа суразмоўніца. – Я ўдзельнічаю ў арганізацыі дыскатэк, адказваю за падключэнне і працу апаратуры, музычнае суправаджэнне канцэртаў і дзіцячых гульнявых конкурсаў, у падрыхтоўцы выстаў. Усё вельмі падабаецца, хоць бываюць і цяжкасці. Напрыклад, калі праходзіць навагодняе масавае мерапрыемства, усім дзецям хочацца ўдзяліць увагу, кожнага задзейнічаць у свяце, што нялёгка зрабіць у невялікім памяшканні. І ўсё ж спраўляемся, дзеці задаволены».

***

Віцяблянку Юлію Полозаву на бясковіцкую зямлю таксама прывяло лёс. Методыст па мультымедыйных тэхналогіях і тэхнічных сродках РЦК марыла пра сцежку педагога ці праваахоўніка і вучобу ў сталіцы. З ранняга дзяцінства яна танцавала і спявала ў хоры. Калі прыйшоў час, зрабіла свой выбар – спецыяльнасць «Рэклама і грамадскія сувязі» ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў. Аднак у студэнцкія гады прымала ўдзел у розных грамадскіх мерапрыемствах, было цікава трапіць за кулісы, свет мастацтва адкрыўся ў новым святле.

«Я часта прыязджала ў Бешанковічы. Недалёка ад райцэнтра ў нас ёсць домік у вёсцы, калісьці там жылі бабуля з дзядулем. На пачатку 4-га курса, калі вызначалася з месцам практыкі і тэмай дыпломнай працы, падумала, чаму б не выбраць тое, што знаёмае, – распавядае Юлія. – У лютым-сакавіку сёлета я прайшла практыку ў РЦК, прапанавалі застацца тут пасля вучобы, і я з радасцю пагадзілася. Сталічнае жыццё не прываблівала, мне падабалася менавіта тут. Гэты спакойны і размеранага рытм жыцця.

У сям’і ёсць бухгалтараў, будаўнікоў, праваахоўнікаў, я адзіная, хто выбраў шлях культуры. У іншай сферы, думаю, ужо не змагла б. Тут кожны дзень нешта новае, сёння спяваеш, заўтра малюеш, танцуеш, а яшчэ праца з дакументамі і ў сацыяльных сетках, дзе таксама трэба расказаць пра дзейнасць цэнтра. Вельмі выдатна, што ў нас і дзеці займаюцца, і ветэраны. Гэта натхняе. Працую трэці месяц, але такое адчуванне, што ўжо год у гэтай сферы і ўпэўнена, культработнік – не прафесія, а лад жыцця, прызванне».

***

Хареограф дзіцячай школы мастацтваў Аліна Ткачонак родам з Бешанковіч. У калектыве ДШМ – з мінулага года, тут жа праходзіла, яшчэ будучы на 4-м курсе, практыку. Народны танец, які бязмерна любіць, вывучала ў Віцебскім дзяржаўным каледжы культуры і мастацтваў.

«У дзяцінстве я была гіперактыўным дзіцем і самым малодшым у сям'і (усяго нас чацвёра). Каб накіраваць энергію ў добрае рэчышча, бацькі адвялі на заняткі харэаграфіяй, – кажа суразмоўніца. – У гэтай сферы я, можна сказаць, першапраходзец. Ні ў кога ў сям'і не было прафесій, звязаных з творчасцю. У канцы 7 класа вырашыла, што танец – маё. Узяла мэтавае накіраванне. Дзівосны свет народнага танца адкрыла педагог Алеся Аляксандраўна Шаўцова. Вучоба прамчала хутка, працую ўжо другі год і планую ўдасканальвацца. Мару пра ўласную студыю. Крыніцай натхнення служаць народныя танцы, асабліва відовішчны, харызматычны цыганскі.

Праца падабаецца, хоць часам і цяжка фізічна. Але стомленасць пераадольваю, прытрымліваючыся прынцыпу – слова «не» не існуе, ёсць слова «трэба». Гэта мая матывацыя. Бо займаюцца дзеткі з 2 па 7 класы, кожнаму з іх трэба правільна падаць матэрыял, растлумачыць, паказаць, дзесьці пажурыць, але і пахваліць. Словам, надаць увагу і сагрэць цяплом душы».

***

Настаўнік па класе віяланчэлі ДШМ Алена Валяўко таксама наша зямлячка, з Бешанковіч. Другі год як у калектыве адданых справе творчасці людзей. Выступае ў народным хоры, удзельнік народнага аркестра народных інструментаў. Аддала перавагу мэтаваму накіраванню, каб ужо дакладна вярнуцца ў родныя пенаты.

«Мама грала на скрыпцы, была барабаншчыцай (з гэта

Дарагія сябры, прадстаўнікі сферы культуры, вопытныя і пачаткоўцы, дзякуй за вашу працу! За тое, што ствараеце добры настрой, цешыце талентам і творчасцю, годна прадстаўляеце раён на мностве конкурсаў і фестываляў рознага ўзроўню, беражэце і ажыўляеце народныя традыцыі і нацыянальную культуру. Словам, робіце наша жыццё ярчэй і прыгажэй. Жадаем вам моцнага здароўя, невычарпальнага натхнення, энергіі